ΣΑΝ ΧΟΡΤΟ ΤΡΥΦΕΡΟ
Κράτα με στη μνήμη σου
σαν ένα χόρτο τρυφερό
που άκαιρα φύτρωσε
μες στα χαλάσματα
κι έχασε κει το πρόσωπό του
καθώς δάσος αφρισμένο
μετά από δυνατή βροχή
όπως πέτρα δύσκολη
που δεν μπόρεσες
κράτα με
όπως την άσπρη γραμμή
που αφήνει πίσω του
το πλοίο σαν φεύγει.
*
Η ΕΝΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΡΚΗΣ
Ποιος χάνεται απόψε μες στο πλήθος
ποιος μες στον εαυτό του συντρίβεται;
Ποιος αναζητά απεγνωσμένα το άλλο
αυτό που κάποτε υπήρξε
αυτό που δεν θα υπάρξει ποτέ;
Ποιος βήχει στο φεγγάρι
ποιος στο χιονισμένο πάρκο δίπλα σου;
Ποιος σκάβει τις νύχτες τη φυλακή του
και το πρωί βρίσκεται σε μιαν άλλη;
Ποιος ματώνει στα βράχια του μυαλού του;
Ποιος σπρώχνει τους άλλους με αγωνία
για να δει το κρυμμένο, το απαραβίαστο;
Ποιος ίπταται φλεγόμενος;
Ποιος λιμοκτονεί;
Ποιος κρατάει τις άκρες του σχοινιού
που επάνω του βαδίζω;
Ποιος με παύσεις συχνές
υπαγορεύει τούτο το κείμενο;
*
ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
Όπως ένα υπόγειο που με τη πρώτη βροχή
πλημμυρίζει νερά,
όπως το τσαλακωμένο πουκάμισο
ενός μοναχικού άντρα που τραυλίζει
μπροστά στην ομορφιά,
όπως το φως του γραφείου τελετών,
όπως το εσώρουχο γερασμένης γυναίκας
που το πήρε ο άνεμος από την ταράτσα
και το κρέμασε στα κλαδιά της αμυγδαλιάς,
όπως οι προτομές που αλλάζουν αθόρυβα
θέση στο πάρκο,
όπως το πλοίο των ψυχών σκοτεινό
διασχίζοντας τα νερά,
όπως τ' αόρατα χέρια
που ανεβάζουν τις Ακροπόλεις στον ουρανό,
όπως οι μορφές αυτών των ανθρώπων
ακίνητες και παγωμένες
στο παράθυρο ενός -φανταστικού- οχήματος
που έχει χάσει τον προορισμό του από καιρό.
*
ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΤΡΕΧΟΥΝ ΒΙΑΣΤΙΚΑ
Ένας άντρας τώρα είναι μαχαίρι,
είναι καρφί, είναι κοντάρι,
μια γυναίκα γυμνή είναι λίμνη,
είναι λειμώνας, είναι ουρανός,
ένα παιδί χωρίς ομπρέλα στη βροχή
είναι τραίνο και στις ράγες του χρόνου
ταξιδεύει.
Ξημερώνει.
Τα δέντρα στην πλατεία
τρέχουν όλα βιαστικά.
Και ακούω μέσα απ' τους αιώνες
άλλη μια φορά να πλησιάζουν
των νικημένων τα βήματα.
*
ΟΡΘΙΟΙ ΜΠΡΟΣΤΑ
ΣΤΗ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΟΘΟΝΗ
Δεν είμαστε εμείς μες στη εικόνα,
δεν είναι το άνθος μας αυτό,
η βροχή, η αγωνία μας
το σώμα μας δεν είναι, το στόμα,
τ' αγαπημένα μέλη, τα μαλλιά,
οι πράξεις μας μετέωρες
σαν εξαπτέρυγα, σε κάποια,
μουσκεμένη αυγή·
όρθιο το προάστιο, υγρό τώρα
μας αποχαιρετά,
καληνύχτα μακρινή, ανώνυμη πλατεία,
καληνύχτα πάρκο, οίστρε του έρωτα,
ήθος μιας άλλης μοναξιάς, καληνύχτα,
δεν είμαστε εμείς μες στην εικόνα
όχι δεν είμαστε.
ΝΙΚΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ
Η ένταση είναι
διαρκής
ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1975 - 2002
τυπωθήτω - λάλον ύδωρ
Οκτώβριος 2007
Πηγή: Αντλήθηκαν απ' το προφίλ του Γιώργου Αλπογιάννη
