«Με ρωτάς:/ ― γιατί είσαι τόσο σκληρός;/ σου απαντώ:/ ― από τρυφερότητα».
«Η Γυναίκα είναι πιο έξυπνη από τον Άντρα/ γιατί σκέφτεται με την επιδερμίδα της».
«Οι όμορφες γυναίκες γερνούν./ Φρονώ πως αυτή η απίστευτη αδικία/ είναι η μεγαλύτερη απόδειξη/ της ανυπαρξίας του Θεού».
«Και μου το ξαναλές:/ ― γιατί δεν γράφεις, πια, όμορφα ποιήματα,/ όπως πριν είκοσι χρόνια;/ Και σκέφτομαι:/ ― μα, τότε ήμουνα σαραντάρης./ Όσο πλησιάζεις προς το φέρετρο/ τόσο και εγκαταλείπεις τις φιοριτούρες,/ τις κούφιες ωραιολογίες».
«Οι αναίσθητοι με ρωτούν:/ ― γιατί δεν γυρίζετε στην Ελλάδα;/ Βεβαίως, τυγχάνω υποχρεωτικώς έλλην,/ αλλά η χώρα μου με κουρελιάζει./ Δεν θάθελα να ξαναπατήσω στην Αθήνα./ Και είπα στη γυναίκα μου:/ ― όταν ψοφήσω, εδώ, στο Παρίσι,/ να κάψεις το κουφάρι μου στο κρεματόριο/ και να ρίξεις τις στάχτες στον υπόνομο./ Τέτια είναι η διαθήκη μου».
«Μα, δεν είναι περίεργο/ ένας κυνικός σαν κι εμένα/ να βασανίζεται από αισθήματα;/ Δεν είναι άδικο;»
― Ηλίας Πετρόπουλος, «Ποτέ και τίποτα»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου