Έκανε να μιλήσει˙ κόμπιασε˙
ξανάπε τα ίδια˙ σταμάτησε.
«Αυτό ήταν», είπε κι ακούμπησε το χέρι του στο τραπέζι.
Το χέρι του, στέρεο, καθάριο περίγραμμα,
ήταν ένα φαρδύ μυστρί. Μπορούσαμε να εμπιστευθούμε
στα λόγια που δεν είπε και στα χέρια του.
Έξω απ’ την κάμαρα κατέβαινε βουίζοντας το φως.
«ΑΣΚΗΣΕΙΣ [1950‒1960]», (Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα, Κέδρος)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου