Κώστας Βάρναλης - Στην εξορία

Μας τα σιδεροδέσανε τα χέριακαι μας κλείσαν ολούθε μαλιχέρια. Μας μετρήσανε, κάπου εξηνταριά,και μας ζυγιάσαν την ψυχή — βαριά! Μουδιάσανε σφιχτόδετα καιρόχέρι δεξί με χέρι αριστερό. Μουδιασμένο και τ’ άλλο μας, που εκράτειβαλίτσα ή δέμα για τον Αϊ-Στράτη. Κατάχαμ’ Αρετή, Μυαλό και Νιάτα! Τον κάλλιον ο χειρότερος επάτα… Τυχερέ, κείνο τ’ άθλιο δειλινόσε δέσαν με το Δάσκαλο Γληνό. Μεγάλα μάτι’ αστραφτερά, στητόςκι ατάραγος πάνου απ’ τη Μοίρ’ αυτός, κοιτούσε την ερχόμενην ευδία.Συ νευρικός από την αηδία. Μαζί μας, τελευταίοι, με το βαπόριπρεζάκηδες, αλάνια, λαθρεμπόροι. Ξεπίτηδες, για να φανεί, πως ίσια λογιούνται η Λευτεριά και τα χασίσια. Μα το καλογεράκι απ’ τ’ Αγιονόρος,που πέταξε τα ράσα, ο θεοφόρος, και το πιάσανε νύχτα στην Ομόνοια,ξουρισμένα μουστάκια και σαγόνια, μαζί μας δεν το δέσανε. Βλακείανα πομπέψουν πατρίδα και θρησκεία! Έτσι μας εφορτώσαν στο βαπόρι,τους πατριώτες οι πατριδεμπόροι. Εξορία στο Λαό, χέρια δεμένα, για νά ’ρθει ο Εξορισμένος απ’ τα ξένα, να χωρίσει το Έθνος και να βάλειτη μια μεριά να πολεμάει την άλλη. Ελεύθερος κόσμος, «Μέρο δεύτερο»