Έμεινα όλη τη νύχτα να θυμάμαι
λίγ’ άσπρα κοχύλια
σε μια ξεχασμένη παλάμη
παλιές ζωγραφιές που ξεθώριαζαν
σ’ ένα κλεισμένο χαμόγελο
ένα παράθυρο
που άνοιγε να μου εμπιστευθεί τη λύπη του κόσμου
Έμεινα να θυμάμαι ένα κομματιασμένο σύννεφο
ένα μπουκέτο γιασεμιά
που έσκυβαν να φυλαχτούν απ’ τον άνεμο
την ψιλή βροχή
που προσεύχονταν στις φθαρμένες οπλές της
Άπειρη σιωπή στοίχειωνε την ψυχή μου
Κανένας ουρανός δεν άνοιγε να με καλημερίσει
ν’ ανάψει ένα χαμόγελο κάτω απ’ την αμφιλύκη του
πρόσωπο μακρινό να ευωδιάσει τη λύπη μου
από τον έξω κόσμο
Έμεινα σαν ένας λησμονημένος καθρέφτης
χωρίς καμιά κραυγή
χωρίς αχτίνα
να περάσω το βλέμμα μου
μέσ’ απ’ τον ύπνο
που βάρυνε
σαν ένα παγωμένο χαλίκι
Τα χέρια μου σαν δυο φτερά
βουλιάζανε βαθιά μέσα στη νύχτα.
δημοσιευμένο στο περ. Ο ΑΙΩΝΑΣ ΜΑΣ, έτος 4ο, τ.5, Μάιος 1950
Αντλήθηκε από το Χαρτοκόπτη του Γ. Χ. Θεοχάρη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου