μισητό συ, είδωλό μου, στον καθρέφτη απ' αγνάντια,
και ζητώ να μαντέψω τη ψυχής σου τον πόθο,
που κρυφά να μου φθείρει τη ζωή μου τον νιώθω.
Σε κοιτάζω με φρίκη, γιατί δαίμονα μοιάζεις.
Απ' τα πράσινα μάτια, σπίθες πράσινες βγάζεις,
και τα χείλη, μου τρέμουν στων φιλιών τη μαγεία,
τα φιλιά σου ζητούνε στο γυαλί με μανία.
Σε κοιτάζω με πόνο στο ερωτόπληχτο βλέμμα,
κ' ένα ρίγος θανάτου μου παγώνει το αίμα.
Μ' αν ο χρόνος ρυτίδες δε σου σκάφτει ακόμα,
η Ανία κρεβάτι σου ετοιμάζει από χώμα.
Είσαι εχθρός δυνατός, όμως πια δεν τρομάζω,
του εγώ σου τη λίμνη με πετριές την ταράζω,
να λαβώσω γυρεύω, μες στ' απύθμενα βάθη,
τα τρελά που σε πνίγουν των ερώτων σου πάθη.
περ. Νέα Εστία, τ. 20, Σεπτ. 1931
Αντλήθηκε από τπν Χαρτοκόπτη του Γ. Χ. Θεοχάρη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου