Αεικίνητο κυπαρίσσι που ήσουν κάποτε.
Ζώο και άνθρωπος.
Ορκισμένος εχθρός του απόλυτου πένθους.
Αφομοιώνοντας τη ροή των μελισσών στη γλώσσα
με το σάλιο της λύπης και τα δόντια της μνήμης.
Ταΐζοντας μέρα και νύχτα την ασωτία
που συνεχίζει να σε τρέφει
και δυναμώνει την ανάγκη του νόστου για νέα πατρίδα
χωρίς συντρόφους, χωρίς έρωτες να σε συγκρατούν
στα ανθισμένα βράχια των Κυκλάδων, της Μάνης, της Ηπείρου.
Περαστικός που ξέμεινες γυμνός
να ποτίζεις αγριολούλουδα.
Να τα ποτίζεις με το αίμα σου.
Με τους χυμούς της γλώσσας
να στάζει τους όρκους της.
Να στάζει τους πόνους της
ανυπόμονο ζώο που θυμάται.
Ζώο άσωτο που περιφέρεται γύρω από τον εαυτό του
μέχρι να βρει την ευθεία του.
Να το συνθλίψει η αθανασία του.
--------------------------
Πηγή: Ασωτία, Εκδόσεις Καστανιώτη, Οκτώβριος 2025.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου